دهه فجر امسال، بالاخره گاز به بوشهر رسید و مشعل گاز طی یک مراسم رسمی در بوشهر روشن شد. البته این مشعل بعد از چند روز به جهت صرفه جویی و جلوگیری از هدرروی گاز خاموش شد. همین امر باعث بروز یکسری حرف و حدیث ها و تردید ها در گازرسانی به بوشهر گردید. تا آنجا که من اطلاع دارم، گاز واقعا به شبکه بوشهر تزریق شده است و از سال آینده هم گاز کشی به منازل و تاسیسات صنعتی و تجاری شروع می شود.
مشعل گاز در بوشهر در شب ۲۲ بهمن ۱۳۸۷
البته علاوه بر مرکز استان، گاز رسانی در چند شهر دیگر هم تکمیل شده است. جالب اینجاست که وقتی پای صحبت مسوولین گاز استان بوشهر می نشینید، از عدم تمایل مردم شهرهای برخوردار از گاز به مصرف می شنوید. به عبارت دیگر، با وجودی که گاز به برخی شهرها (مثل دیر و کنگان) تا در خانه ها هم رسیده، مردم زیادی کماکان علاقه مند به حفظ چراغ نفتی علا الدین هستند! یکی از دلایل این امر، ترس ذاتی مردم از گاز لوله کشی و هراس از خطر انفجار است. این موضوع در مصاحبه رادیویی که ۲ هفته پیش با صدای بوشهر داشتم از من نیز پرسیده شد. به عقیده من، گاز لوله کشی بالقوه خطر دارد. باید طرز استفاده از آن را یاد گرفت. وقتی اطلاعات شهروندان از نحوه استفاده از گاز شهری زیادتر شود، متوجه می شوند که با رعایت یکسری نکات ایمنی، گاز شهری رفاه خوبی برای انها به ارمغان می اورد. وقتی گاز به خانه ها برسد و مردم هم طرز صحیح استفاده از آن (البته همراه با صرفه جویی) را یاد بگیرند، خواهند دید که خطر این گاز از به کار گیری گاز مایع و نفت بیشتر نیست. بارها در همین بوشهر، انفجار سیلندر گاز و کپسول باعث آتش سوزی و مرگ شده است. بد سوزی وسایل نفتی هم که خطرات آتش سوزی و مشکلات تنفسی به همراه دارد. لذا به این دلایل نباید از گاز شهری ترسید. بی احتیاطی در هر شکل انرژی فاجعه به بار می دهد. ضمن این که باید توجه داشته باشیم گاز شهری یک زیر ساخت است که بدون آن برخی نیازهای دیگر مردم پاسخ داده نمی شود. مثلا: بدون شبکه گاز شهری، امکان احداث جایگاههای (سی ان جی) و گاز سوز کردن خودروها وجود ندارد.
البته به نظر من بهتر است در بوشهر و سایر مناطق گرمسیر کشور از گاز طبیعی لوله کشی برای سرمایش در فصول گرم استفاده شود. اینطوری بهتر می توان ارزش آن را درک نمود. و مطمئنا گاز طبیعی جایگاه ویژه ای در سبد انرژی استانهای گرمسیری پیدا خواهد کرد.
