مرد نفتي

همواره نگرانی هایی در خصوص آینده یک منطقه عملیاتی نفتی یا گازی وجود دارد. بسیاری از اندیشمندان و صاحبنظران برای ابراز نگرانی های خود از آینده یک منطقه عملیاتی، از مسجد سلیمان مثال می زنند. مسجد سلیمان منطقه ای است که کاوشهای گروه اکتشاف و حفاری برای اولین بار جواب داد و ایران (و خاورمیانه) در این نقطه به نفت رسید. مطالعه وضعیت گذشته و حال این منطقه همواره برای مناطق دیگر مثال زده می شود. این شهر که با اکتشاف نفت رو به توسعه گذاشت، با افول فعالیت های نفتی رو به افول گذاشت، به نحوی که هم اکنون از نظر توسعه در جایگاه مطلوبی قرار ندارد. صاحبنظران نگران تکرار تجربه مسجد سلیمان در مناطق دیگر هستند. این نگرانی در استان بوشهر هم وجود دارد. مناطقی مانند جم، عسلویه، خارگ (و در آینده مناطق جدید) با فعالیت های نفت و گاز رونق گرفته اند. لذا این نگرانی در خصوص احتمال افول آنها بعد از یک دوره شکوفایی بی مورد نیست.

باید توجه داشت که نفت و گاز یک فرصت برای منطقه ایجاد می کند. فرصتی که در زمانی خاص و محدود رخ می دهد. سیاستگزاران منطقه عملیاتی باید با استفاده از این فرصت و با تکیه بر امکاناتی که به همراه این فرصت سرازیر می شود و همچنین بر اساس سابقه زمینه های دیگر توسعه در منطقه عملیاتی، از فرصت ایجاد شده توسط نفت و گاز بهترین استفاده را ببرند. و به نحوی عمل کنند که حیات اقتصادی منطقه از حالت تک قطبی و تک محصولی نفت و گاز خارج شود.