امسال عید در بوشهر بودیم. فرصتی دست داد تا به اتفاق برخی مهمونای بالاسونی گشتی در شهر و بیرون شهر بزنیم. این گشت و گذار حاوی نکات جالبی بود که به اختصار به برخی از آنها می پردازم:
1- امسال نوروز به نظرم شلوغ تر از سالهای قبل اومد. البته اخرین سالی که نوروز بوشهر بودم، سال 1385 بود. ترافیک ماشینها و چادرها نشان می داد که عده زیادی از هموطنان، بوشهر را برای گذران بخشی از ایام نوروز انتخاب کرده اند.
2- پیش بینی ها و برنامه ریزی های مسوولان شهر برای تامین آب مهمانان نوروزی، تدارک جشنواره شبهای بوشهر و برنامه های شاد دیگر در شهر، نشان از این داشت که مهمانان نوروزی قرار است بیشتر از حضور در استان بوشهر لذت ببرند.
۳- اظهار نظر برخی از مهمانان مبنی بر این که شهر بوشهر نسبت به سالهای قبل، تمیزتر و زیباتر شده هم در نوع خود جالب بود.
۴- موزه رییسعلی دلواری که به تازگی مرمت شده است، مورد استقبال خیل مسافرین نوروزی بود. در این موزه برخی از نقشه ها و ماکت ها به شکل حرفه ای طراحی و عرضه شده بود.
و اما چند نکته برای سالهای آینده:
۱- سیل مسافران مشتاق بازدید از موزه رییسعلی دلواری به اندازه ای بود که مسوولین را غافلگیر کرد. به طوری که روز سوم فروردین که برای بازدید رفتیم، بلیت موزه تمام شده بود! و بازدید رایگان صورت می گرفت. می شد چند دسته بلیت برای روزهای مبادا نگهداشت تا موزه از درامد زایی در ایام نوروز بی بهره نشود. به هرحال، نگهداری موزه هزینه دارد و می توان بخشی از هزینه ها را در همین ایام تامین کرد. با خودم فکر می کردم که می شود تفاوت طرز فکر یک مدیر بوشهری با یک مدیر اصفهانی را در نحوه اداره موزه رییسعلی دلواری دریافت. مدیر اصفهانی اگر حتی بلیت هم برای فروش نداشته باشد، یک نفر را دم در می گذارد تا بهای بلیت را نقدی از بازدید کننده بگیرد، اما مدیر بوشهری بازدید از موزه را رایگان می کند! اگر کسی ذهنیت کارافرین داشته باشد، می تواند هزینه حقوق و دستمزد سالیانه تمام پرسنل موزه را در همین ۱۵ روز عید کسب کند.
۲- برپایی دیوار مرگ و نمایشگاه اجناس خارجی در دلوار و دیوار به دیوار موزه رییسعلی دلواری مثل یک وصله ناجور بود که عظمت و اهمیت این موزه را خدشه دار می کرد. می شود با اعمال سلیقه بهتر، سفر به بوشهر برای مهمانان نوروزی خاطره انگیز تر و دلنشین تر نمود.
۳- راه دسترسی نامناسب به موزه، زمین خاکی و گرد و خاک هوای اطراف موزه، عدم وجود امکانات رفاهی، نبودن غرفه ای برای عرضه محصولات فرهنگی مربوط به موزه و قیام جنوب و تاریخ بوشهر، عدم ارائه بروشور حاوی اطلاعات مربوط به موزه به بازدید کننده گان، و نپرداختن به مبلمان شهری و فضای سبز در اطراف موزه نشان از این داشت که دلوار هنوز ظرفیت پذیرش توریست را ندارد. حتما مسوولین شهرداری دلوار و میراث فرهنگی استان در این راستا نیاز به هماهنگی بیشتر دارند. دیدن موارد مشابه در کشور (مثل مجموعه فرهنگی توس و ارامگاه فردوسی) و بازدید از برخی اماکن فرهنگی باستانی خارج از کشور و نحوه اداره انها می تواند برای دست اندرکاران آموزنده و مفید باشد.
۴- با وجودی که موزه به طرز خوبی مرمت شده است، هنوز تا تبدیل به یک موزه استاندارد فاصله دارد. برنامه های صوتی و تصویری به چند زبان (فارسی، عربی، انگلیسی، فرانسه) نیاز است تا در هر غرفه، توضیحات بیشتر به مراجعین عرضه کند. تربیت راهنماهای حرفه ای و تاریخدان برای ارائه اطلاعات به بازدید کننده گان لازم است.
۵- بوشهر با آن گذشته تاریخی پر شکوه نیاز به حداقل یک موزه بزرگ در خور شان نام خود دارد. تاسیس و راه اندازی موزه خلیج فارس را باید سریعتر پیگیری نمود.
۶- بر خلاف موزه رییسعلی دلواری، کلیسای ارامنه گریگوری بوشهر از پارسال تا الان تغییری نکرده است و کماکان به صورت نیمه مخروبه به حضار نمایش داده میشد. بهتر است تا پیش از تکمیل بازسازی، درب آن بسته باشد.
