قرار بود جمعه این هفته سفری به کشور کانادا، شهر کالگری داشته باشم تا در سمینار علمی انجمن بین المللی مهندسین نفت، مقاله علمی خود را که به صورت سخنرانی پذیرفته شده بود ارائه کنم. برای این سفر، دعوت نامه رسمی از کنفرانس داشتم. بودجه سفر را هم شرکت ملی نفت ایران پرداخت میکرد. سخنرانی من در فهرست برنامه های کنفرانس قرار داشت. متاسفانه سفارت کانادا با درخواست من برای اخذ ویزای یک هفته ای به کانادا موافقت نکرد و به این ترتیب از شرکت در یک رویداد مهم علمی جهانی محروم شدم. این سفر می توانست فرصت خوبی برای آشنایی با افراد معتبر در بخش نفت، تبادل نظر علمی و فنی با آنها و کسب ایده ها و فرصت های جدید باشد که نشد.
این بار اول نیست که به یک ایرانی ویزا داده نمی شود و بار آخر هم نخواهد بود. وقتی به در سفارت می روید، تعداد زیادی متقاضی اخذ ویزا را می بینید که دست خالی بر میگردند. هر کسی هم به دلیلی متقاضی ویزا است: یکی به قصد دیدار بستگان و فرزندان، دیگری به جهت درمان، یکی برای ادامه تحصیل، یکی برای زندگی در خارج از ایران و ... خلاصه هر کس را که می بینی به نحوی از انحا متقاضی ارتباط با دنیای خارج از ایران است. بسیار سخت است که به خودم بقبولانم تصمیم سفارت کانادا برای ندادن ویزا به من، تصمیمی غیر سیاسی است. من در سال ۲۰۰۵ (۱۳۸۴) زمانی که دانشجو بودم یک بار برای ویزای کانادا اقدام کرده و به آن کشور سفر کرده ام. حالا که بعد از فراغت از تحصیل به عنوان عضو هیات علمی دانشگاه اقدام می کنم، با این جواب مواجه می شوم.
با هر بار رد درخواست ویزا، تنها اون فرد نیست که فرصت را از دست می دهد، بلکه به نظر من این کشور است که تحقیر می شود. دود برخی بی سیاستی ها و تنشها در سطح بین المللی به طور مستقیم به چشم مردم می رود. حتی اونهایی که متقاضی خروج از ایران نیستند دارند تاوان پس می دهند ولی شاید خودشون خبر ندارند. من کسانی رو می شناسم که مجبورند برای پرداخت هزینه داروهای حیاتی مورد نیازشون در امسال، مبلغی چند برابر سال قبل پرداخت کنند. موارد در این زمینه زیاد است و یک پست جداگانه را می طلبد. بی شک اینها همه ازتبعات تنشهای بین المللی کشور است، و گرنه تورم در سطح جهان تا این حد بالا نیست.
امیدوارم روزی شاهد باشم که تمامی جامعه (و نه فقط نخبگان و فرهیختگان) یکصدا با هم بگویند و از نظام بخواهند که:
ارتباط با دنیا حق مسلم ماست
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم خرداد 1387ساعت 13:5 توسط رضا آذين
|
