مرد نفتي

عنوان این پست را با این هدف انتخاب کرده ام که در این آخر سال تلنگری به خودم زده باشم. ما به عنوان یک انسان دارای حقوقی هستیم که باید آن را از دولت، مملکت، حکومت مطالبه کنیم.  بدون این ها زندگی ما سخت میشه. حالا هر کدوم از ما میتونه این حقوق و مطالبات رو در چارچوب زندگی شخصی و نیز برای جامعه ای که در آن زندگی میکنه تعریف کنه. این مطالبات و حقوق سطوحی دارند که ابتدایی ترین آنها رفاه و تغذیه و بهداشته و تا بالاترین سطوح که آزادی اندیشه و بیان و اعتلای اندیشه بشری است ادامه پیدا میکنه. اما تو این میان جا دارد که از خودمون بپرسیم: آیا وطن نیز حقی به گردن ما دارد؟ این آب و خاک که ریشه ما در آن قرار دارد و متعلق به ما و پیش از ما و پس از ما بوده و خواهد بود، چه انتظاراتی از ما دارد؟ همه ما ممکن است از برخی مسائل و نابسامانی مثل فقر، گرفتاری های روزمره زندگی، سوء مدیریت، بی سیاستی، بر باد دادن وقت و ثروت و سرمایه انسانی و هزاران درد دیگر دلمون بگیره. اما میتونیم دوتا سوال از خودمون بپرسیم: ۱- خود ما چقدر در این مسایل مقصریم؟ ۲- برای حل اونها چه گامی برداشتیم؟ میدونم که یه دست صدا نداره، ولی آیا در هیچ جا نمیشه کاری از پیش برد؟ نگاهی به بخشهایی از وصیت نامه لویی پاستور دانشمند بنام قرن ۱۹ میلادی شاید بتونه چراغ راهی برای آینده ما باشد:

////////////////////---------------------------------/////////////////////////

در هر حرفه اي كه هستيد نه اجازه دهيد که به بدبيني‌هاي بي‌حاصل آلوده شويد و نه بگذاريد که بعضي لحظات تأسف‌ بار که براي هر ملتي پيش مي‌آيد - شما را به يأس و نا اميدي بکشاند. در آرامش حاکم بر آزمايشگاه‌ها و کتابخانه‌ها و سازمان هايتان زندگي کنيد و نخست از خود بپرسيد: "من براي يادگيري و خودآموزي چه کرده‌ام؟" سپس همچنان که پيش‌تر مي رويد، بپرسيد: "من براي کشورم چه کرده‌ام؟" و اين پرسش را آن قدر ادامه دهيد تا به اين احساس شادي‌بخش و هيجان انگيز برسيد که:

 شايد سهم کوچکي در پيشرفت و اعتلاي بشريت داشته‌ايد.

اما هر پاداشي که زندگي به تلاش‌هايمان بدهد يا ندهد، هنگامي که به پايان تلاش‌هايمان نزديک مي‌شويم هر کداممان بايد حق آن را داشته باشيم که با صداي بلند بگوييم:  

«من آنچه در توان داشته‌ام انجام داده‌ام»

////////////////////-----------------------//////////////////////

 در دنباله بحث قبل راجع به کارآفرینی، در زیر جزییات طرح های دانش آموختگان مراکز علمی کاربردی استان را می بینید که طی سالهای ۸۵-۸۶ تصویب شده اند.  

در جدول زیر هم فهرست بازدید های انجام شده از طرح ها پس از تصویب و اخذ وام را می بینید. با کمال تاسف برخی از طرح ها اجرایی نشده اند. برخی از متقاضیان در مرحله دوم پرداخت وام مانده اند. برخی هم هنوز وامشان تسویه نشده امتیاز را واگذار کرده اند. ضمن این که تا آنجا که می دانم، آمار اشتغال های اظهار شده هم واقعی نیست.

جدول 2-بازديدهاي انجام شده

 نکته: معمولا در ارائه بیلان کارها و آمار عملکرد ها فقط به نقاط مثبت پرداخته می شود و کمتر مدیر سازمانی به خودش جرات آسیب شناسی نقاط ضعف برنامه ها و عملکرد سازمانش می دهد. اگر سازمانها به همان اندازه که نقاط قوت خود را بزرگنمایی می کنند، به آسیب شناسی شکست ها و ناکامی ها در پیشبرد برنامه هایشان هم نظری بیاندازند، اوضاع مملکت بهتر میشود. 

نظر شما چیست؟ ادامه اینگونه فعالیت ها و حمایت ها از قشر دانش آموخته دانشگاهی را در قالب وام های زود بازده مفید می دانید؟ یا فکر می کنید که راههای دیگر بهتری برای اشتغال زایی وجود دارد؟