از شنبه شب برف نسبتا سنگینی در تهران باریدن گرفت. یکشنبه شب ۱۶/۱۰/۸۶ هم اخبار اعلام کرد که به علت یخبندان همه اداره های دولتی پایتخت به مدت دو روز تعطیله! از همه خنده دار تر، تعطیلی مدارس بوشهر در روز دوشنبه بود، در حالی که نه از برف خبری بود و نه از باران! گویا آقایان می خواستند از پایتخت عقب نمانند!!
من به خاطر برنامه کاری روزانه، صبح دوشنبه مثل همیشه ساعت ۶ از خونه زدم بیرون. رفتم که با مترو زودتر به مقصد برسم. با کمال تعجب، متروی پایتخت ساعت ۶:۱۵ صبح دوشنبه ۱۷/۱۰/۸۶ تعطیل بود. با بدبختی و موندن حدود ۱:۱۵ دقیقه در سرمای بیرون، تکه تکه خودم رو به مقصد رسوندم. در ایستگاههای معروف و پر تردد (مثل میدان انقلاب، میدان ولیعصر و هفت تیر) خبری از اتوبوسها یا تاکسی ها نبود. در حالی که تو این وقت صبح در روزهای عادی ایستگاه ها از زیادی ماشین دارند می ترکند.
واقعا دلیل این تعطیلی چیست؟ اگر مثل همیشه فقط مدرسه ها تعطیل می شد و سایرین به سر کارشون می رفتند چه می شد؟ به نظر من، یکی از دلایل این تعطیلی بی هنگام این است که حضرات برای این که خودشان بهتر از هر ناظر دیگری از وضعیت افتضاح سرویسهای حمل و نقل عمومی تهران مطلعند، خودشان را راحت کردند و با اعلام تعطیلی دو روزه پایتخت (که عملا تا آخر هفته ادامه داشت)، صورت مساله را پاک کردند.
واقعا که مملکت گل و بلبلی داریم. این هفته به خاطر برف تعطیل شد. هفته بعد به خاطر ایام دهه محرم، بعدش به خاطر دهه فجر، متعاقبش به خاطر اربعین و دهه آخر صفر، دست آخر هم که تعطیلات عید نوروز می رسه. راستشو بخواهید، بعضی وقتها به عنوان یه ایرانی از ایرانی بودنم شرم دارم. آخه با اینهمه تعطیلی سهم ما در تولید دانش در دنیا زیر صفره! یه باره بیان تمام مملکت رو تعطیل کنند، اعلام بشه تا آخر سال فقط استانهای بوشهر و خوزستان و کهگیلویه، شرکت نفتی ها و گازیها بیان سر کار تا تولید نفت و گاز متوقف نشه و درامد ارزی و تامین انرژی دچار اختلال نشه، بقیه ملت هم برن برف بازی و عزاداری ابا عبدا... و جشنهای دهه فجر و تعطیلات نوروز!! بعد از ۱۳ بدر هم اگه دوست داشتند بیان سر کار!! به نظر شما اگه این برنامه پیاده بشه اتفاقی می افته؟
از شوخی گذشته، برف و باران از موهبت ها و نعمت های الهی و جلوه های زیبای های طبیعت اند. اما ما در ایران همیشه نگرانیم. نگران اینکه نکند باران ببارد و معابر دچار آبگرفتگی شود. نگرانیم که نکند برف بیاید و مملکت دچار افت فشار گاز شود و حمل و نقل عمومی مختل شود. همین نگرانی ها باعث میشه که نتونیم از لحظه های زیبای نزول موهبت های آسمانی لذت ببریم. تا بوشهر بودم فکر میکردم که فقط زیر ساختهای بوشهر به عنوان منطقه محروم پکیده است. ولی حالا می بینم که کل کشور ما آماده رو در رو شدن با طبیعت نیست. بارش یه برف نه چندان جدی باعث اختلال در سامانه های حمل و نقل زمینی، هوایی، انرژی، راهها و جاده ها، ارتباطات و تعطیلی یکسره پایتخت کشور شده. اگر مثل کانادا، روسیه، سویس یا کشورهای اسکاندیناوی بودیم میخواستیم چکار کنیم؟ واقعا با این زیر ساخت ها میخواهیم در قرن بیست و یکم زندگی کنیم؟ امروز عصر (۵ شنبه ۲۰ دی ماه) بعد از ۳ روز تعطیلی رفتم دانشگاه شریف که امتحان پایان ترم بگیرم. وسط امتحان برق رفت (ساعت ۴ و بیست دقیقه) و بچه ها داشتند از سرما یخ می زدند. ضمن این که کلاس هم تقریبا رو به تاریکی می رفت. یاد خودمون افتادم که در دوره تحصیل لیسانس، ظهر تیرماه برق آبادان قطع می شد و مجبور بودیم در اون گرما درس بخونیم و امتحان بدیم. حالا می بینم وضع پایتخت مملکت بهتر از بوشهر و آبادان نیست.دانشگاه نفت در سال ۷۱ برق اضطراری نداشت. دانشگاه صنعتی شریف هم در سال ۸۶ برق اضطراری نداره. از این به بعد، من و دانشجوهام تو شریف حرف همدیگه رو بهتر میفهمیم!
راستی چرا ما هیچگاه برنامه درستی برای حال و آینده نداریم؟
